Wirus Epsteina-Barr (EBV) – sprawca wielu chorób

Wirus Epsteina – Barr (EBV) to jeden z najbardziej rozpowszechnionych na świecie ludzkich wirusów. Szacuje się, że aż 90 – 95% światowej populacji jest nosicielami wirusa EBV. Zarażamy się przez pocałunki, jedzenie z jednego talerza, picie z tego samego kubka, co nosiciel, używanie tych samych sztućców itp. Zakażenie jest możliwe nie tylko poprzez ślinę, ale również przez krew i kontakty seksualne (nasienie). Zważywszy na powszechność wirusa i łatwość zarażenia (u zainfekowanej osoby nie zawsze występują objawy) – uniknięcie zakażenia wydaje się niemożliwe. Nikt z nas przecież nie żyje sterylnie i w izolacji. Zdecydowana większość ludzi przeszła lub przejdzie infekcję, zwykle na szczęście bezobjawowo. Czasami jednak, w przypadkach obniżonej odporności, zakażenie może mieć ciężki przebieg lub skutkować powikłaniami. Wirus EBV może także przyjąć przewlekłą postać oraz aktywować różnorodne choroby w organizmie.

Objawy zarażenia wirusem EBV

Wirus Epsteina – Barr (EBV) należy do rodziny herpeswirusów, do której zaliczamy m.in. wirusy: ospy wietrznej, półpaśca czy opryszczki. Jego rezerwuarem jest człowiek. Wirus EBV jest odpowiedzialny za mononukleozę zakaźną – groźną chorobę, której głównymi symptomami są: gorączka, powiększone szyjne węzły chłonne,  ból gardła przypominający anginę, powiększenie śledziony i wątroby. Inne charakterystyczne dla wirusa Epsteina – Barra objawy to: osłabienie, zmęczenie, ból mięśni, utrata apetytu, wysypka. W większości przypadków zakażenie przebiega bezobjawowo, dlatego też tak łatwo zarazić się od zainfekowanej osoby, bo gdy nie podejrzewamy infekcji u bliskiej osoby – nie stosujemy żadnych środków zapobiegawczych.

Diagnostyka zakażenia wirusem Epsteina – Barr

Diagnostyka zakażenia wirusem Epsteina – Barr to badanie z surowicy krwi w kierunku określenia przeciwciał:

– anty – VCA IgM (antygen kapsydowy)– występują w fazie ostrej albo przy reaktywacji zakażenia

– anty – VCA IgG (antygen kapsydowy) – są obecne stale, podczas przewlekłego aktywnego zakażenia, czasami przy reaktywacji, w przypadku chłoniaka Burkitta i raka nosogardła

– anty – EA – uwidocznią się w ostrej fazie zakażenia, w sytuacji przewlekłego aktywnego zakażenia, a także czasami przy chłoniaku Burkitta i raka nosogardła

– anty – EBNA – pojawią się po przebytym zakażeniu, w przewlekłym aktywnym zakażeniu, w reaktywacji zakażenia, chłoniaku Burkitta lub raku nosogardła.

Przeciwciała IgG wykrywają przewlekłe zakażenie wirusem EBV. W morfologii krwi obserwuje się zwiększoną ilość białych ciałek krwi (leukocytów, WBC). Pomocnym badaniem z surowicy krwi jest także ilościowe wykrywanie DNA wirusa EBV metodą real – time PCR, stosowane głównie w diagnostyce i monitorowaniu leczenia mononukleozy. Alternatywną metodą diagnostyki i leczenia zakażenia wirusem Epsteina-Barr jest terapia biorezonansem Tricombin i Bicom 2000.

Leczenie infekcji wirusem Epsteina – Barr

Objawy zakażenia wirusem EBV zwykle ustępują samoistnie w ciągu 2 do 4 tygodni. W tym czasie należy odpoczywać, stosować lekkostrawną dietę, pić duże ilości płynów i wspomagać się lekami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi. U osób z obniżoną odpornością zmęczenie może utrzymywać się przez dłuższy czas. W rzadkich sytuacjach wirus może prowadzić do groźnych powikłań, jak: małopłytkowość (trombocytopenia), anemia, zapalenie mięśnia sercowego czy wątroby, pęknięcie śledziony, zespół Guillaina-Barrégo, zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych i zapalenie mózgu. W rzadkich przypadkach także może dojść do przewlekłej formy zakażenia.

Powiązania wirusa EBV z groźnymi chorobami

Coraz częściej w środowisku medycznym mówi się o wpływie wirusa EBV na rozwój różnych chorób w organizmie człowieka, głównie tych o podłożu autoimmunologicznym: Hashimoto, celiakia, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, toczeń, cukrzyca typu I czy nieswoiste zapalenie jelit. Wirusa EBV uznaje się także za przyczynę rzadkich rodzajów nowotworów, takich jak chłoniak Burkitta, chłoniak Hodgkinsa, rak nosogardła, nowotwór żołądka.